jujel
Esta web apoia á iniciativa dun<br/

quinta-feira, 9 de abril de 2009

Coas maus manchadas de sangue

Genova 20 de xulio do 2001, o G-8 citase, por outro lado grupos antiglobalizazon mostran o seu descontento por un mundo mal repartido no que cada dia os ricos son mais ricos e os pobres son mais pobres; entre eles estaba Carlo Giuliani, o fillo do conhecido sindicalista. Carlo que tinha 23 anos decide acudir a manifestacion en vez de ir de viaxe a praia como tinha pensado. Nun dos momentos mais tensos e violentos das confrontacios, estando na Piazza Alimonda achase cercando un land rovert, atopa un estintor tirado no chan e ponhendo sobre a testa dirxese cara o carro cando de supeto un carabinieri que se atopaba dentro saca a sua arma e sem pensalo duas veces disparalle na cabeza, despois da marcha a tras co coche e pasanlle por riba duas veces marcha do lugar, agora carlo e estintor no chan atopanse asi mesmos, e atopan tamen a morte.
Este carabinieri, nunca sesentou no banco dos acusados nunca se fixo xuizo algun na sua contra e ata se chegou a dicir que a bala que matou o companheiro carlo foi rebotada por umha parede.
Jean Charles de Menezes era um brasileiro que levaba na inglaterra 3 anos.O 22 de julio do 2005 sae da sua casa a collero autobus, seguramente asustado xa que dias atras uns atentados sacuden londres, despois de baixar do autobus dirixese cara umha proxima estacion de metro detense na entrada pra coller o xornal e prosegue o caminho dentro da estacion so detido polo torno, umha vez pasado o torno chega o vagon, cando de supeto dous policias vestidos de civis agarrano e disparanlle 11 veces na cabeza, facendo uso da politica inglesa de "tirar a matar" umha vez achado o erro baraxaronse mentiras coma o volume da roupa de Jean Charles de Menezes ou o facto de que tivese saltado o torno, mais a realidade e que nin saltou o torno nen levaba roupa de volume esdia, a realidade e que a policia asasinouno a sangue fria
Fai xa uns dias, Ian Tomlinson volvia a casa despois da sua xornada de traballo coma vendedor de periodicos, no seu caminho, atopouse na manifestacion de protesta polo g-20, e foi empurrado por un dos policias e caeu o chan, pouco despois morreria uns metros alo do banco de inglaterra.
Calquera destes tres tenhen umha cousa em comun, foron asasinados a sabgue fria polas "forzas do orde" calquera de eles esta agora e estara por sempre nos nossos corazons, asi coma calquera dos seus asasinos tera por sempre as mans manchadas de sangue; pero estes non son casos illados a cotio as forzas de ocupacion exercen todo tipo de violencia contra os que exercemos o dereito da protesta, cada dia companheiros vascos, catalans ou hirmans galegos sofren torturas nas ruas e nas prisions, e cada dia, no estado coma no resto do mundo isto silenciase, ogalla algun dia rompase ese silenzo, e esses tres homes que tenhen as mans manchadas de sangue paguen o prezo do que fixeron, ogalla algun dia se lles vexa coma o que son, asasinos

sábado, 21 de fevereiro de 2009

Escravos na nossa terra


Fan xa moitos anos desa famosisima frase de castelao a nossa vaca ten o pesebre na galiza e os tetos em madrid, pero as cousas non e que mudaran moito. Non so nos termos economicos a nossa vaca segue a ter os tetos em madrid pero somos nos que a mantemos, despois de tantos anos seguemos a estar a espendas do que madrid di seguemos a teren negado un dereito tan primordial non so a nivel individual senon tamen colectivo coma e o da identidade, despois de tantos anos temos que seguir dicindo a nossa terra non e nossa e a nossa fala, -que e o unico dereito que nos queda como pobo- e atacado "em nome da livertad" polos mal chamados bilinguistas, que non entenden a voz de rosalia a fala galega a se-la primeira para que galiza nom senha extranxeira, despois de tantos anos seguen a dicir que a lingua do estado e tan nossa como a nossa. Foron sem duvida moitos anos tantos que se esquenceron da imposicion do castelan na galiza por parte dos dos que lle roubaron a livertade, foron tantos anos que non se lembran da razon das guerras hirmandinhas e de por quen foron traizoados, pasaros tantos anos diso que non lembran que non eran un exercito senon labregos que se ergueron contra os nobres xa que as condizons eran terriveis, eran coma escravos, escravos na sua terra. Pasaron moitos anos disto pero as cousas non mudaron moito. Poida que desta volta non se ergan os labregos mais a realidade e que as condizons seguen a ser terriveis e que os traidores seguen a ser os mesmos, os mesmos que nos fan escravos, escravos na nossa terra.